Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
16/11/2014 om 23:11

Delen delen delen!

Bridge life

Treinend van Den Bosch naar Amsterdam belandde ik in een Sylvia Wittemaneske situatie. Tegen het raam vastgedrukt naast een niet onaantrekkelijke midtwintiger met te veel make-up, trof ik twee mannen tegenover mij die terugkeerden van een enerverende bridgestrijd.

De rechter, type Jan Boskamp met opgerold, huidkleurig gezicht en bruin borstelhaar, maar minder obees, legde uit dat hij een verkeerde beslissing genomen had. Klaveren gespeeld in plaats van harten, of zoiets. Iets met harten in ieder geval. Nou ja, iets met kaarten. Ik lette niet goed op, maar hopelijk zien bridgers dat door de vingers.

Ook de bridgekameraad, rijk bezaaid met wit haar dat uit en in alle richtingen groeide, mede om zijn uitpuilende, bloedrode lippen te maskeren, interesseerde het niet. Op zijn stoel wippend met voor zijn lichaamslengte dwergachtig korte beentjes, knikte hij slechts minzaam. Hij had de fout al mijlenver zien aankomen, zo maakte hij in alles duidelijk.

Later kwam het gesprek toch op gang. Bridge in al zijn dimensies. Historische partijbesprekingen, tactische trucjes en mooie overwinningen volgden elkaar in almaar hoger tempo op. Razend interessant voor intimi. Vervolgens door naar toernooiplannen en de ziektegeschiedenis van clubleden – ook bridge kent een verouderend ledenbestand. ‘Peter lijkt goed te reageren op de behandeling tegen zijn longkanker, maar hij zou wel moeten afvallen.’ ‘En stoppen met roken.’

Toen nam het gesprek een wending. Bridge ontmoette Rock en Roll, en niet zo zuinig ook. Boskamp-light was na een toernooi thuisgekomen zonder te weten hoe. En dat was al een puike prestatie. ‘Gelukkig was ik tijdens het bridgen nog niet begonnen met drinken.’

Dat geval stond niet op zich. Ook de grote dwerg deed een duit in het zakje. ‘Bij etentjes gaan er zo zes flessen wijn doorheen.’ Bridge is een drankorgel van jewelste en kater een noodzakelijk gevolg van een beetje wedstrijdavond. Peter betaalde slechts de prijs van het bridgeleven. Live fast, die young.

Ik was onthutst. Zelfs een klassieke kalende-mannensport is een orgie van drank, losgaan, en, ongetwijfeld, ongebreidelde seks. Niets is meer heilig.

Nog nauwelijks van de schrik bekomen ging het gesprek van de bridgebeesten plots over op het spelen van internetspelletjes, de kuren van de Flash-player en de voor- en nadelen van Windows versus Linux. Alsof ze zelf ook doorhadden dat dit zo niet kon. Mijn overtuigingen op het nippertje gered.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)