Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
29/10/2014 om 0:12

Delen delen delen!

WE GAAN ALLEMAAL niet DOOD

O jee, het is weer zo ver. We gaan weer dood. Allemaal. Aan ebola, dit keer. Kijk maar naar het nieuws. Zieke hier, dode daar. Alles komt weer uit de kast. Oplopende grafieken des doods, wereldkaarten met afgeschreven landen, en natuurlijk veel te weinig geld, altijd weer veel te weinig geld.

Ebola is de stopverf om een matige nieuwsuitzending te vullen. ‘Jongens, we hebben nog niet genoeg dat de mensen direct raakt,’ hoor je de redactie denken. En dus: klodder ebola erbij.

Ik zal het maar gewoon verklappen. Er komt geen pandemie. We gaan níet dood. Ebola is het volgende slachtoffer van de epidemische behoefte alles tot nieuwe doodsoorzaak nummer één te bombarderen. Ook Ebola eindigt in het rijtje jong gestorvenen SARS (°2002-†2003), vogelgriep (°2003-†2005), Mexicaanse griep (°2009-†2010). Megapandemie na megapandemie sterft voordat hij de Maxi-Cosi is ontgroeid.

Pandemieën zijn best wel negentiende eeuw. De pest en Spaanse griep gingen hun gang in een tijd waarin mensen al op het randje van de dood balanceerden en geen maatregelen troffen tegen ziekteverspreiding. Iedereen in de westerse wereld is gevoed en hygiënisch. Een virus krijgt ons niet meer klein.

Ebola is de natuurlijke tegenhanger van de bebaarde moslimfanaat. De eerste treft je met een onschuldige handdruk, de tweede kan bij elk treinstation op je rug springen en je een gruwelijke dood bezorgen. Gewoonlijk blijkt de man die je op de rug tikt geen radicale Ahmed die een kromzwaard tussen je schouderbladen klieft, maar een zwerver die het daklozenblad slijt. Evenzo is die snotterhoest gewoon een ouderwetse griep.

Ik zou graag zeggen dat het anders was. Dat overleven nog iets voorstelde. Dat we trots konden zijn er simpelweg te zijn. Maar helaas, ons leven kent geen reële gevaren. En dus beelden we ze in. Overal dreigingen. Een virus, de Arabieren, het water, de Russen, het weer, broeikasgas.

We horen tot de eerste generaties die doodgaan zonder ooit in gevaar te zijn geweest, ooit in nood te hebben verkeerd. En dat kunnen we maar moeilijk aan. Want hoe vul je de dag als je zeker weet dat deze net zo eindigt als hij begon? Overleven moet een uitdaging zijn, geen vanzelfsprekendheid. We hebben gevaar nodig. Zorgeloosheid is onze grootste vijand.

Zorgeloosheid maakt het leven saai en veeleisend. Tot de uitgestelde dood moet er iets anders gebeuren om het leven spanning te geven. Irrationele angst biedt een goede uitweg. Ebola doodt ons niet, het laat ons juist leven.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)