Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
27/10/2014 om 13:48

Delen delen delen!

Over de rand

Vanaf boven lijkt alles hoger. Op het European Outdoor Film Tour, een buitensportfilmfestival, worden filmpjes getoond van sporters voor wie gek nog niet gek genoeg is, die dagelijks een gezinsverpakking adrenaline nodig hebben, liefst nog vóór het ontbijt. Mannen die met hun armen zwaaien terwijl ze praten, zich in lichte huppelpas verplaatsen en zich naakt voelen als er geen vacht op de kin staat.

Terwijl ik in mijn bioscoopstoel onderuit hing, volgden de durfallen elkaar op het scherm in hoog tempo op. Types die voor hun plezier dagenlang door een kilometerslange grot kruipen, zichzelf door gaten en kieren duwen, bijna smekend om vast te blijven zitten, op zoek naar het volgende gevaar. Klimmers die rotswanden trotseren zonder hulpstukken. Even de benen strekken, honderddertig meter boven de grond, zonder touw tegen een verticale wand gedrukt. Mountainbikers die zo hoog springen dat ze genoeg tijd hebben om hun vriendin te bellen dat ze vanavond krokodil en impala aan het spit willen. Gemarineerd in berenvet.

De outdoor-scene is wild, maar volledig ingepakt door de commercie. Zelfs de wildste avonturier draagt een kek knalgeel jasje van The North Face en een helm met Red Bull-logo. Een bedeesde 22-jarige Engelsman uit Southampton, die zijn hobby in rode pullover, bruine chino en beige gympies uitvoert en ’s avonds stamppot eet bij mams, zette de gedomesticeerde daredevils volledig te kijk. Lichte baardgroei is de enige aanwijzing dat het binnenwerk van deze jongen uit Übermensch bestaat.

James Kingston, want zo heet hij, heeft namelijk als hobby hijskranen beklimmen. En dat is spannend. Dat is zweetnaad-en-trillende-beentjes-spannend. James neemt namelijk niet de trap. Dat zou te makkelijk zijn. Hij klimt langs de buitenkant omhoog. Als opwarmertje.

Zodra hij boven is, loopt hij op en neer over de bovenste buis, handjes los. Dat is alsof je over een hek balanceert, met dit verschil dat de grond niet een halve meter onder je ligt, maar voorafgegaan wordt door zeventig meter niks, en dat je plat als een sausrijke pizza bent zodra je een stap verkeerd zet. Om zijn klimtocht af te maken gaat James gewoonlijk aan een balk hangen. Aan één hand.

Om inspiratie op te doen bezocht James een Oekraïense metgezel die nog een stapje verder gaat. Waar bij Kingston elke week dat hij leeft een wondertje op zich is, kun je bij de Oekraïner die naar de schitterende bijnaam Mustang Wanted luistert dagelijks afvragen hoe het mogelijk is dat hij nog niet naar beneden is gekukeld. Hij loopt werkelijk over alles heen, op voorwaarde dat het heel smal én heel hoog is.

Wat het criterium is om iets als buitensport en niet als geestesziekte te betitelen is mij niet helemaal duidelijk, maar de twee toonden dat je angst kan overwinnen. Terwijl het bioscooppubliek groen aanliep, bedacht James dat enkel staan op de ruim honderd meter hoge pilaar van een verkeersbrug beperkt is. En dus deed hij er een achterwaartse salto bij.

Krankzinnig natuurlijk, maar ook opwindend. Het toont de mogelijkheden als je dat ergerlijke dingetje, angst, volkomen uitzet. Dichtbij de dood kom je ook dichtbij god.

Ik heb ook een rode pullover, lichte baardgroei en een bezorgde moeder, zo veel verschillen James en ik niet. Ik heb de kleding en looks van een held, maar mis de titanium testikels. Angst belet mij te «leven». En wat verstand wellicht. Maar kom ik daar van af, dan kan ook ik de hemel kussen.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)