Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
22/10/2014 om 15:19

Delen delen delen!

koe2.doc

Mijn hoofd is rijker aan ideeën dan aan werklust. De gevolgen zijn terug te zien in heel mijn leven. Vele losse flodders, fragmenten van een helder moment, weinig successen.

Veelvuldig had ik beloftevolle plannetjes. Een selfservice terras waar je zelf drank meebrengt en slechts betaalt voor het zitten. Een boek met twee kanten. Wit asfalt voor beter zicht. Een rollenband om de tafel af te ruimen. Een wasmachine met drogerfunctionaliteit. Niks van terecht gekomen, natuurlijk.

Mijn schrijfpogingen zijn een opeenhoping van ellende. Oefenen, daar word je beter van, zegt men. Het schrijven van vijf zinnen heb ik inmiddels aardig door. Mijn pc puilt uit van Word-documentjes waar de tekst na enkele zinnen ophoudt. Aardige ideeën zonder vervolg. Alinea drie komt niet van de grond. Na 312 woorden is de fut eruit. Hoe eindig ik dit verhaal in hemelsnaam? Vele omzwervingen later (Facebook, nu.nl, Dumpert) sluit ik het bestand. Weer een te vroeg gestorven creatieve uitspatting op de begraafplaats van ideeën.

Aartslui ben ik niet. In sommige gevallen ben ik vrij ver gekomen voordat ik er de brui aan gaf. Met politicologie deed ik pas niets meer toen ik mijn diploma al had. Toen werd ik maar socioloog, met gelijke afloop. Cum laude en alles, maar het was wel mooi geweest. Op naar de volgende uitdaging. Lekker schetsen is leuker dan de lijntjes inkleuren.

Terugbladerend door de tientallen potentieel prijswinnende columns vind ik een document getiteld koe.doc. Grote verwachtingen vormen zich. Welke ongepolijste diamant tref ik hier in aan? Een ode aan de viervoeter die nooit een lankmoedige indruk maakt, hoewel de natuur haar heeft opgescheept met een stemapparaat dat slechts kan boe-en? Een terugblik op mijn jeugd, waarin de koe mijn lievelingsdier was en ik zelfs de hoop had ooit een koe te worden (ook een ambitie die ik voorlopig heb bevroren)? Een verhandeling over het belang van culturele diversiteit voor de samenleving aan de hand van een parabel met een koe, met als snedige slotzin: ‘En op deze wijze zorgen de veelkleurige en veelvormige vlekken dat zij een en al koe is, in volledige harmonie’?

Wanneer een beroemde creatieveling sterft, duiken aasgieren zijn ladekasten in op zoek naar ongebruikt materiaal dat ligt te verstoffen. Zoals bij Michael Jackson, waarvan zelfs zijn gorgelgeluiden tijdens het tandenpoetsen nog op dubbel-cd zijn uitgegeven. Als ik sterf treft men de eindeloos vele intro’s, waaruit het boek ‘niet-afgeronde columns’ kan worden opgemaakt. Geen heel waarschijnlijk scenario wellicht, maar vreselijk niettemin, en wat doe je eraan? Kafka’s verzoek om zijn ongepubliceerde werk te vernietigen werd genegeerd. Kafkaësk had wellicht nooit bestaan als onze Franz tijd had gekregen alle losse eindjes weg te schrijven.

Verwachtingsvol open ik uiteindelijk het illustere, mogelijk postuum publicabele document koe. De inhoud blijkt kernachtig: ‘koe’. Kan ik nog vele kanten mee op. Gelukkig leef ik nog even.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)