Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
19/10/2015 om 15:09

Delen delen delen!

Zeeziek

Ik heb een reputatie hoog te houden als het om ziek zijn gaat. Weinigen kunnen zo lijden als ik. Ziek is bij mij echt ziek, inclusief gekreun, gekerm en fatalistische uitspraken. Ook bij een licht kuchje.

Zo ziet de buitenwereld dat althans. Vaak word ik van aanstellerij beticht. Zelf houd ik het erop dat anderen niet beseffen hoe dicht ik de dood nader bij een koortsje. Hoe ik al meerdere keren door het oog van de naald ben gekropen met een ferme verkoudheid. En hoe ik de dans ternauwernood ontsprong toen ik buikpijn had. De goden sparen mij niet, maar steeds ben ik de uitdagingen de baas. Dankzij mijn ingetogen weeklaagsels doorsta ik intense pijnen.

Maar deze keer overtreft alles. Nu ben ik echt ziek. Nóg echter ziek, nog zwaarder getroffen.

Al twee weken is het bed vrij letterlijk mijn thuishaven. Mijn dieet bestaat hoofdzakelijk uit paracetamol en ibuprofen, en een heel klusteam werkt in mijn hoofd aan een project dat de Noord/Zuidlijn overtreft. De werklui zitten met een klopboor achter mijn oog, hebben in mijn keel een prikkeldraadhek aangelegd en gieten purschuim in mijn neus waarvan de samenstelling discutabel is. Voorlopig leveren de werkzaamheden slechts overlast en verzakkingen op. Dramatisch voor de hoofdgebruiker van die schedel.

Toch overtreft een aspect al dat andere. Het overweldigende, overdadige zweet dat plots als een luxe watervaldouche in elke richting uit mijn lichaam kan spuiten. Binnen een uur is mijn bed prompt een waterbed en vaart de ark van Noach weer uit om het dierenrijk te redden uit deze overweldigende oceaan.

Om mezelf te slim af te zijn gebruik ik meerdere bedden. Als een nomade trek ik door het huis, elk bed als een oase achterlatend. Zolang de tussenpozen lang genoeg zijn, kan ik veilig terug naar de licht ingedroogde resten op het vorige bed. Maar afgelopen nacht zweette ik sneller dan het verdampende vocht de lakens verliet. Voor ik het wist was ook de laatste matras een zompig moeras.

Toen stond ik voor een keuze die het zweet deed uitbreken: watertrappelen tot zonsopkomst of op naar de buren, smekend om een bed, dat ik vast zou ruïneren. Bijna was ik vluchteling in eigen land, verdreven door een persoonlijke watersnoodramp. Uit armoe nam ik maar weer in mijn kolkende lichaamsvocht plaats. Gelukkig was eb net teruggekeerd. Als drenkeling trotseerde ik de nacht.

Daarmee komt dit ziekbed mijn reputatie als overlever wel ten goede. Ik heb ditmaal niet alleen levensbedreigende kwalen maar ook de verdrinkingsdood weerstaan.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)