Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
1/05/2015 om 18:35

Delen delen delen!

Dierenfabels

Wat hebben we toch met dieren? Vanwaar die behoefte een kermend miauwende donsbal met haaruitval in huis te nemen? En waarom al die rare dierenvergelijkingen? Geen hond die er wat van snapt.

Een duizendpoot staat voor veelzijdigheid. Dat is vreemd want weinig dieren maken een onmachtiger indruk dan de te ver uitgerekte rupsen. Wat nou duizendpoot? Ze kunnen nauwelijks lopen met die vele pootjes, laat staan een buste uit marmer beitelen of een acteerrol met De Niro-allure vertolken. De pure onhandigheid van de diertjes wekt bijna medelijden terwijl je de pootjes een voor een aan het uittrekken bent. De duizendpoot is geen spreekwoordelijke duizendpoot.

Dat geldt ook voor de kameleon. Ook geen duizendpoot, zult u zeggen. Correct. Maar net zomin een kameleon. Een spreekwoordelijke kameleon is overal op zijn plaats. Past zich naadloos aan op de situatie. Heeft altijd een glimlach, gespreksopener en passende grap paraat. Een echte kameleon is juist altijd onzichtbaar. Aan de ontbijttafel, tijdens de vergadering, op het feestje, overal neemt hij de kleur van het behang aan. Een kameleon is zo flets dat hij pas opvalt zodra hij dronken de gastvrouw onderkotst. De kameleon is geen spreekwoordelijke kameleon.

Of neem de slang. Het meest geslepen beest van het dierenrijk, dat met zijn lispelende tong Eva verleidde een verboden appel te eten. De slang, die achter je rug bekokstooft om je, als je het allerminst verwacht, met huid en haar op te eten. Wat een larie. Alles aan de slang krioelt, ratelt, sist moordzucht. De enige wensen van een slang zijn vergiftigen, wurgen en opslokken, en dat staat in grootkapitaal in de glibberige huid en het duivelse hoofd gegrift. Je vergissen in de opzichtige intenties van een slang is onmogelijk. De slang is geen spreekwoordelijke slang.

Nee, dan de ezel. Die heet koppig te zijn. Omdat hij eenmaal volgestouwd met bagage niet zomaar meeloopt met een stel kokette avonturiers die een berg op willen, louter om op de top een profielfoto voor Facebook te maken. Dat is nauwelijks laakbaar. En als je takenpakket bestaat uit geaaid, staartgetrokken en uitgeblèrd worden door koters op een kinderboerderij, zou ik het ook niet kunnen laten af en toe een vinger af te bijten. Dat is niet koppig, maar simpelweg minder dociel dan een poedel. De ezel is geen spreekwoordelijke ezel.

Natuurlijk is niet alles een dierenfabel. Ratten zijn echt gluiperig, schapen laten zich makkelijk meevoeren en een walvis is best dik. Maar die andere praatjes, maak die de kat maar wijs.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)