Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
22/04/2015 om 11:28

Delen delen delen!

Stortbak

Een wc is best handig, zo ontdek ik deze dagen. Het valt niet mee je menselijk afval dagenlang op te houden. Door onbekend geweld is mijn stortbak van de muur geraakt. Daardoor is de wc tot veredeld afvoerputje verworden. Als pisbak ongeschikt.

Het begon eind vorige week. Het spoelsysteem, daterend uit de tijd van Napoleon III, verzakte plots. Ook buiten Groningen laat de gaswinning zich blijkbaar voelen. Direct de loodgieter gebeld: ‘Mijn stortbak is kapot. Kom gauw. Ik moet plassen!’

De loodgieter kwam fluks, en bracht zelfs een collega mee. Beiden een schroevendraaier ter hand, dus zeer bekwaam, wist ik direct. ‘Die is kapot,’ concludeerde de een algauw. Instemmend bewoog de ander zijn loodgieterskop. ‘Kapot’. Dus toch. Dat zagen ze zomaar. Echte vakmensen zijn tegenwoordig dun gezaaid, maar ik had twee van de fijnste soort getroffen.

‘Daarom heb ik u toch gebeld,’ wilde ik stamelen, maar dat had hun goede humeur allicht verpest. Zij zouden dit klusje wel even klaren, zo toonde hun wijsneuzerige blik. Een blik alsof zij, als ongekroonde koning en onderkoning van het loodgietersgilde, stomtoevallig in deze noodsituatie waren beland. Door de Heer uitverkoren om hun edele kunsten te tonen.

Zoveel zelffelicitatie vond ik wat overdreven voor een professioneel waterpomptangduo, maar ik was bereid de situatie te accepteren. De buizenbikkels desnoods te complimenteren voor hun nobele werk. Als ik maar pissen kon. Met gekruiste benen wachtte ik hun kordate ingreep af.

Maar mij uit mijn penibele situatie verlossen waren ze niet van plan. Het betrof slechts een toiletologisch consult met diagnostisch oogmerk. ‘We moeten een nieuwe stortbak bestellen,’ concludeerden ze.

Nog voor ik kon piepen: ‘Had u dat niet van tevoren kunnen bedenken,’ was het tweetal de deur weer uit. Om het weekend door te komen, moest ik zelf aan de slag. Met tape plakte ik de brakke bak provisorisch aan de muur. Mijn blaas kon weer even ademhalen.

Dat bleek tijdelijk. Tijdens het weekend maakte het waterreservoir zijn functieomschrijving meer dan waar en stortte pardoes ter aarde. De stortbak is nu definitief uitgeschakeld en zelfs drie rollen tape kunnen geen verschil meer maken. Sindsdien staat mijn eigen waterreservoir weer onder hoogspanning.

Uit respect voor de heren loodgieters bevuil ik het keramiekwerk onder de stortbak voorlopig niet. Hoe nobel ook, het is tergend. Om innerlijk exploderen tegen te gaan moet ik mijn urine toch ergens kwijt. Ik zie plots vrijwel alles als potentieel toilet, maar weinig voldoet.

Plassen is een queeste geworden. De wasbak in de badkamer? Net te hoog en in een boogje plassen is me te risicovol. De gootsteen in de keuken? Iets te opzichtig voor het grote raam en wat onhygiënisch, zo tussen de pannen.

Ik ben continu onderweg van plasmoment naar plasmoment. Uit het raam? Enkel bij nacht, liefst bij regen. Het bloemperk om de hoek? Te veel blauw op straat. Onder de douche? Een uitkomst, maar slechts tijdens het douchen toepasbaar.

Niet alleen mijn blaas staat op knappen. Het kan niet lang duren of ik stort zelf in onder de verhoogde druk.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)