Pepijn van der Gulden, journalist. Meer info

Politicoloog en socioloog, werkt bij Quest. Dat blad vol weetjes.

Denkt, draalt, dwaalt, zo nu en dan ook in tekstvorm – serieus of licht.
Dit is mijn archief. (vroeger was alles beter, maar ik niet)

Mail meStalk me


Nieuws, columns, analyses, gebbetjes

Inhoudsopgave

Navigeer met pijltjestoetsen


Dit stuk is geplaatst op
16/02/2015 om 13:07

Delen delen delen!

Bindend stemadvies

Tot deze week dacht ik dat het leven vooruitging. Ik was best een optimist.

Niet dat het er allemaal zo prettig aan toegaat, maar we bedenken telkens wat nieuws. Eerst vertelde een schreeuwende dikke man op het marktplein het nieuws. Toen kwam de krant, toen radio en tv. Nu kun je kiezen uit tv, radio of krant, de keuze is reuze. Goed, die dikke man is niet meer, maar we hebben Twitter.

Zo gaat dat op elk vlak. Vroeger had je friet zonder en friet met, nu kun je in elk willekeurig frietkot de volledige sauscollectie van tante Sien over je goudgele pieperrepen laten knallen. Wil je vooruit, dan kies je iets nieuws. Bevalt het je niet, dan hou je het bij het oude. Gewoon een kwak mayo kan nog steeds.

Toch is het niet zo mooi. We gaan niet naar voren, maar staan keihard in de achteruit. Niet omdat fanaten een man levend verbrandden in een kooi. Toegegeven, dat was ook niet chic, maar het grote besef vormde zich voor de magnetron, het toonbeeld van de voorachteruitgang. Toen wist ik dat meer alles minder maakt.

Iedereen weet: magnetronvoedsel is nauwelijks te vreten. De magnetron warmt halfbakken voedsel tot halfgare temperatuur voor een halfslachtige smaaksensatie. Geen probleem zei mijn vroegere ik. Best oké als je geen tijd hebt. Bovendien staat de magnetron naast het gasfornuis en de oven. Kies je toch wat anders, met je snobistische eetwensen?

Maar neen, de magnetron dwingt te kiezen: óf veel tijd kwijt aan aangenaam eten óf razendsnel meuk op tafel zetten. Als je een magnetronmaaltijd naar binnen peurt, doe je je smaakpapillen verschrikkelijk te kort, dat is bekend. Maar ook acceptabel voedsel lijdt onder de microgolf. Eet je klassiek, dan heb je zeeën van tijd vergooid.

Gewoon van je pot Hollandsche aardappelen genieten kán niet meer. Nee, het duurde lang, is weinig exotisch, staat niet leuk op Instagram.

Voor elke maaltijd bestaan duizend alternatieven die eigenlijk net iets beter zijn, voor elke vakantiebestemming is een spannender, relaxter of goedkoper alternatief. Thailand is ‘ook maar Thailand’, aardappel is ‘ook maar aardappel’ en alles ‘ook maar alles’. Het moderne leven is altijd net niet.

Bovendien is elke opwindende keuze onmogelijk geworden. Je kunt niet drie uur te laat komen op je werk en zeggen: ‘sorry, mijn koets reed niet’. Je moet je voegen naar Duitse degelijkheid of Koreaanse keurigheid. Het harnas, potdorie wat een geil kledingstuk, kan gewoon niet meer op een feestje. Rest de keuze: skinny of regular jeans. Is dat nou leven?

Waarom mag ik mijn kantoorwerk niet meer uitvoeren met vulpen, rolodex en wulpse typiste? Waarom kan ik niet betalen in goudklompen? Waarom mag ik mijn paard niet stallen bij de bar? Waarom is een jas van gestroopte zeehond barbaars? Waarom kan ik niet meer pissen in de gracht? Waarom vervangen we leven door overleven?

Nee, dan vroeger. Lekker ploegen, Wodan tevreden stellen, en avond aan avond content in het stro neerploffen tot je op een ochtend nooit meer opstaat. Om vervolgens je breedgeschouderde lichaam naast je voorvaderen en achter de drie geiten de moedergrond in te laten zakken en vrolijk fluitend nirvana binnen te wandelen. Ruig en onbezorgd, dat waren gouden tijden.

Nu moeten we zelfs kiezen of we de hemelpoort bij Allah, God of ‘iets’ binnengaan.

Echte vooruitgang betekent terug in de tijd. Stem SGP.




Gefeliciteerd, u bent de eerste die deze site heeft uitgelezen! U wint een geheel verzorgde midweek Vlieland. Mail mij met als onderwerp 'Ik heb tijd over' om uw prijs te innen. (enkel geldig als u niet stiekem stukjes hebt overgeslagen!)